حسین ترحمی اردکانی مجله بین‌المللی حقوق، علوم سیاسی و روابط بین‌الملل 1 1 (پاییز) 2026 05 19 Legal Dimensions and Arguments Related to the Doctrine of "Anticipatory Self-Defense" in the Context of Recent Events (Ramadan War) ابعاد حقوقی و استدلال‌های مرتبط با دکترین «دفاع پیشگیرانه» در بستر حوادث اخیر (جنگ رمضان) 6 15 10.22051/jera.2021.31891.2698 FA محمد کارشناسی ارشد حقوق جزا و جرم شناسی 2026 05 19 The use of force in international law is prohibited under Article 2(4) of the UN Charter, with the sole explicit exception being the "inherent right of self-defense" under Article 51. However, the widespread aggressions against Iran's territorial integrity and the assassination of high-ranking officials in March 2026, which led to the "Ramadan War" conflict in early, have created new challenges to the traditional interpretation of self-defense. This article, using a descriptive-analytical method, examines the legal status of Iran's defensive actions under the doctrine of "anticipatory self-defense." The research findings indicate that Iran, citing "continuing aggression" and a situation of "imminent and unavoidable threat," has based its defensive doctrine not merely on responding to past attacks, but on neutralizing threat hubs. Within this framework, the "doctrine of the source of the threat" analyzed as a means to explain the legitimacy of attacking belligerent bases in third countries (which have placed their territory at the aggressor's disposal). Drawing upon the criteria of "necessity" and "proportionality," the article argues that Iran's actions in the Ramadan War were a response to the failure of international institutions to halt the aggression and an effort for active deterrence against existential threats. Ultimately, this paper concludes that Iran's practice in this conflict challenges a broad interpretation of Article 51 in confronting modern security threats and emphasizes the right to self-preservation against continuous aggressions. توسل به زور در حقوق بین‌الملل، طبق بند ۴-ماده ۲ منشور ملل متحد ممنوع است و تنها استثنای صریح آن، «حق ذاتی دفاع مشروع» موضوع ماده ۵۱ منشور می‌باشد. با این حال، وقوع تجاوزات گسترده علیه تمامیت ارضی ایران و ترور مجدد مقامات عالی‌رتبه در اسفند ۱۴۰۴ که منجر به شکل‌گیری منازعه «جنگ رمضان» شد، چالش‌های نوینی را در تفسیر سنتی دفاع مشروع پدید آورد. این مقاله با روش توصیفی-تحلیلی به واکاوی جایگاه حقوقی اقدامات دفاعی ایران تحت دکترین دفاع پیشگیرانه (Anticipatory Self-Defense) می‌پردازد. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که ایران با استناد به «تداوم تجاو» و« وضعیت «تهدید فوری و گریزناپذیر»، دکترین دفاعی خود را فراتر از پاسخ به حملات گذشته، بر مبنای خنثی‌سازی کانون‌های تهدید استوار کرده است. در این چارچوب، «دکترین منشأ تهدید» به عنوان ابزاری برای تبیین مشروعیت حمله به پایگاه‌های متخاصم در کشورهای ثالث (که قلمرو خود را در اختیار متجاوز قرار داده‌اند) مورد تحلیل قرار می‌گیرد. مقاله با تکیه بر معیارهای «ضرورت» و «تناسب»، استدلال می‌کند که اقدامات ایران در جنگ رمضان، پاسخی به ناتوانی نهادهای بین‌المللی در توقف تجاوز و تلاشی برای بازدارندگی فعال در برابر تهدیدات وجودی بوده است. در نهایت، این نوشتار نتیجه می‌گیرد که رویه ایران در این نبرد، تفسیری موسع از ماده ۵۱ منشور را در تقابل با تهدیدات نوین امنیتی به چالش کشیده و بر حق صیانت از خود در برابر تجاوزات مستمر تأکید دارد. /downloadfilepdf/33850