ظهور فناوری بلاکچین و دارایی های دیجیتال مبتنی بر آن، از جمله رمزارزها و توکن های غیرمثلی (NFT)، نظام های حقوقی سنتی را با چالش های بی سابقه ای در زمینه شناسایی ماهیت حقوقی این پدیده ها مواجه ساخته است. پرسش بنیادین در این زمینه آن است که آیا این دارایی ها را می توان در زمره «مال» به معنای حقوقی آن محسوب نمود و چه آثاری بر این شناسایی مترتب می شود. این مقاله با رویکردی تطبیقی به بررسی ماهیت حقوقی رمزارزها و توکن های غیرمثلی در دو نظام حقوقی ایران و انگلستان می پردازد. یافته های پژوهش نشان می دهد که نظام حقوقی انگلستان با تصویب قانون دارایی های دیجیتال مصوب ۲۰۲۵، گامی تعیین کننده در شناسایی دسته سوم اموال منقول برداشته و رمزارزها و NFTها را به صراحت در زمره اموال قابل حمایت قرار داده است. در مقابل، نظام حقوقی ایران با وجود ظرفیت های موجود در فقه امامیه و حقوق مدنی برای شناسایی «مالیت» این دارایی ها، همچنان با خلأ تقنینی و رویکرد سکوت آمیز مقنن مواجه است. این پژوهش با بهره گیری از منابع معتبر و به روز، وجوه افتراق و اشتراک دو نظام حقوقی را تبیین نموده و راهکارهایی برای نظام مندسازی وضعیت حقوقی این دارایی ها در ایران ارائه می دهد.

توکن غیرمثلی رمزارز مالیت حقوق انگلستان حقوق ایران