ظهور سریع هوش مصنوعی به عنوان یک فناوری عمومی و شکل گیری نظم جهانی چندقطبی، چالش های بی سابقه ای را در حوزه مسئولیت حقوقی، نظارت الگوریتمی، حاکمیت داده و دیپلماسی اقتصادی پدید آورده است. این مقاله با رویکردی بین رشته ای و بهره گیری از روش تحلیل محتوای کیفی، به بررسی تعامل پیچیده میان این چهار حوزه در فضای ژئوپلیتیک معاصر می پردازد. یافته های پژوهش نشان می دهد که نظام های حقوقی سنتی مبتنی بر تقصیر و مسئولیت محصول، در مواجهه با ویژگی های خاص سیستم های هوش مصنوعی از جمله کدری، پیچیدگی و خودمختاری ناکارآمد هستند. سه مدل رگولاتوری متمایز در سطح جهانی شکل گرفته است: رویکرد حقوق محور اتحادیه اروپا، رویکرد نوآوری محور ایالات متحده و رویکرد کنترل دولتی چین. هم زمان، حاکمیت داده به ابزاری کلیدی در رقابت ژئوپلیتیک تبدیل شده و دیپلماسی اقتصادی به عرصه ای برای تعارض و همکاری میان قدرت های بزرگ بدل گشته است. مقاله استدلال می کند که فقدان هماهنگی بین المللی در زمینه مسئولیت هوش مصنوعی، خطر ایجاد خلأهای مسئولیت پذیری و تضعیف اعتماد عمومی را به همراه دارد و پیشنهاد می کند که نهادهای چندجانبه مانند گفتگوی جهانی هوش مصنوعی سازمان ملل متحد می توانند بستری برای همگرایی تدریجی فراهم آورند.

مسئولیت حقوقی هوش مصنوعی نظارت الگوریتمی حاکمیت داده دیپلماسی اقتصادی نظم چندقطبی